İlkel Bir Tapınma Şekli; Güce Tapınma
..        
İnsan dünyadaki en yüksek bir makama veya kariyere ulaşsa bile, bu durum onun nihai ve ideal bir konuma ulaşmış olduğunu gösteremez. Zira insan en yüksek bir düzeyde görev yapsa bile neticede bir “kul” olduğu gerçeğini değiştiremez. Yani dünyanın itibar ettiği bir bilim adamı olduğu- nuzu varsayınız. Eğer bunu insanlara bir hizmet aracı olarak görmeyip, bir gurur kibir vesilesi olarak telakki ederseniz, bulunduğunuz o makama tapınmış olursunuz. Ya da bu pozisyonunuzu, ken- dinize tapınılması gereken bir halet olarak görebi- lirsiniz.
Şimdiye kadar gelmiş geçmiş tüm Nemrutlar, Firavunlar, Şeddatlar hep bulundukları konumları bir tapınma ve zulüm vasıtası olarak görmüşler. Makamlarını kötüye kullanarak insanlara işkence çektirmişlerdir. Yine Karun gibi zenginler, zengin- liklerinin kendi gücü ve kuvvetiyle elde edilen bir değer olduğuna kanaat getirmişler ve zenginlik- lerinin asla sona ermeyeceğini düşünmüşlerdir. Oysa makam ve mevki sahibi olmanın şükrü o makam ve mevkiin sorumluluğunu yerine getirmek ve bunları insanlara hizmet amacıyla istimal etmektir.
Para ve servetlerine tapınanlara hitaben “Sizin taptıklarınız benim ayaklarımın altındadır” diyen büyük veli Muhyiddin-i Arabi, bu sözünden ötürü katledilmiş ancak bu sözü söylediği yer kazındığında büyük bir hazine çıkmış ve bu olay, o sözünün ne anlama geldiğini şerh etmiştir.
Bugün dünyada gücü ve iktidarı elinde bulunduranların psikolojilerini bir inceleyin. Bulunduğu makamı ebedi olarak uhdesinde tutacaklarını ve asla başkasıyla paylaşamayacağını hissedenleri bir inceleyin. Bu tür insanlar kendilerini “He-man” gibi Allah'a şirk koşacak derecede “ilah” varsayan zavallılardır. Oysa insan gözle görünmeyen mikroba mağlup olabilmekte; külli ve yüksek bir irade sahibine bağlanmadığı takdirde, acizliği ve fakirliğine, hangi düzeyde ve makamda olursa olsun, nihayet olmamaktadır.
Güce ve iktidara tapanlar, başkalarının felake- tinde kendi mutluluklarını ararlar. Kendilerinin güç ve iktidara sahip olmaları için her yol meşrudur düşüncesini taşırlar. Bunlar kendilerini halktan soyutlayarak, halkı sürü olarak telâkki ederler. Onların ne düşündükleri hiç önemli değildir; zira onların yerine kendileri oldukça fazla düşünmekte- dirler. Halk da onların düşüncelerini onaylamak zorundadır. Halktan beslenirler; ama halkı hor görürler. Çünkü güç halkta değil kendilerindedir. Onlar bu güçlerini istediği gibi kullanma yetkisine sahiptirler. Bu zan insanı felâkete sürükleyen çok korkunç uygulamaları beraberinde getirir.
İnsanlara zulmedilir, hakları gasp edilir, haksız yere tutuklanır ve tecziye edilir.
Para, servet, makam, mevki, kariyer gibi değerler elbette iyi şeylerdir; ama insanlara faydalı yönde kullanıldığı sürece. Allah insanları bunlarla da imtihan eder ve bunları insanların iyiliği için kullanmayı öngörür. Nitekim Peygamberimiz (SAV), “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır” buyurarak bu noktaya dikkatimizi çeker. İlginçtir, hem çok ilginçtir ki, Yüce Peygamberimiz “Müslümanlara faydalı olandır” demiyor; “insan- lara faydalı olandır” diyor. Bu da yüce dinimizin evrensel olarak tüm insanlığı kucakladığını ve tüm insanların mutluluğu için çaba sarf edilmesi gerektiği görüşünü savunduğunu ispatlıyor.
İnsan Allah'a tapmaktan istinkaf edince, onun yerine satanist oluyor; şeytana tapıyor veya kendisinde bulunan tapınma ihtiyacını geçici makam, servet, güç ve iktidar gibi olgulara tapınarak gidermeye çalışıyor. Bu da o insan için aslında en büyük bir felâkettir.
Bu Yazı 2454 Defa Okunmuştur.

Yazıya Yorum Yap
Adınız : 
Yorumunuz : 

Yazıya Yapılan Yorumlar